วันศุกร์ที่ผ่านมา ผมไปงานแต่งงานมาคับ
และคนที่แต่งงานก็เป็นเพื่อนเก่าของผมเอง...

มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเหมือนกันนะ
ผมค่อนข้างสงสัยว่า เพื่อนของผม จะรู้สึกยังไง ณ ตอนนั้น
เพราะตัวผมเองยังไม่เคยคิดที่จะมีครอบครัวเลยสักนิด

ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อในความรักนะ
ผมยังยืนยันได้ ว่าผมยังมีศรัทธามากมาย
เพียงแต่นึกไม่ออกเหมือนกันว่า ณ จุดไหน
ที่ทำให้มนุษย์ตัดสินใจ ใช้ชีวิตร่วมกัน
และผูกมัดกันด้วยพันธะสัญญาของคู่ชีวิต

อาจเพราะความรู้สึกของ ผมไม่เคยเดินทางไปจนถึงจุดนั้น
หรือเพราะขณะนี้ ผมมีสิ่งที่ต้องทำมากจนเกินกว่าจะผูกมัดตนเองด้วยเรื่องใดๆ
ทุกชีวิตย่อมมีเหตุผลในการดำเนินชีวิตเป็นของตนเอง...ผมก็เช่นกัน

อาจเพราะผมยังไม่เคยพบคนที่มีทางเดินชีวิตร่วมกันได้จริง
โดยที่ทางเดินนั้นต่างก็นำพาไปสู่จุดหมายของคนทั้งคู่...
เดินร่วมกันโดยที่ไม่ต้องทอดทิ้งสิ่งใด ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไร
ก้าวเดินร่วมกันเพื่อเติมเต็มกำลังใจ ให้ไปถึงยังจุดหมายของแต่ละคน...

ผมได้แต่หวังว่าจะเจอคนๆนั้น ในสักวัน...

หลายทฤษฎี บอกว่า ความรัก
เป็นปฏิกิริยาทางเคมีของร่างกาย
ที่สร้างแรงกระตุ้นในการดำรงเผ่าพันธุ์
และ ปกป้องเผ่าพันธุ์ของตน
มันช่างเป็นเหตุผลที่ทำลายสุนทรียภาพของความรักยิ่งนัก

โดยส่วนตัวแล้ว ผมเองไม่ได้สนใจหรอกว่า รักคือสิ่งใด
เพราะผมคิดว่า มันเป็นเรื่องยากยิ่งนักที่เราจะอธิบายได้ถูกต้อง

แต่ผมก็เชื่อมั่นว่า ถึงแม้จะอธิบายไม่ได้
ทุกๆคนก็คงรู้สึกได้ดี เมื่อเกิดความรักขึ้นกับตนเอง

ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านแทรกซึม ลึกเข้าไปในหัวใจ
กลบความเงียบเหงาและเหน็บหนาวที่เคยสัมผัสมานานจนหมดสิ้น
แสงสว่างที่นำพาเรา ให้ข้ามผ่านความมืดมนอนธกาล สู่รุ่งอรุณที่สดใส
เป็นความหวังและความฝันที่ทำให้เราพบเหตุผลในการใช้ชีวิตในแต่ละวัน

ความรักทำให้เราเข้มแข็งและข้ามผ่านอุปสรรค ได้นานับประการ
เป็นกำลังใจที่มีคุณค่ามากมายมหาศาลเกินกว่าสิ่งใดๆ...

แต่ว่า...

ในบางห้วงขณะ ความรัก ก็ทำให้เราเปราะบางยิ่งนัก
เปราะบาง จนเกินกว่าจะใช้ชีวิตเพียงลำพังได้
ยิ่งยึดติดใจเราก็ยิ่งเจ็บช้ำ ยิ่งผูกพันมันก็ยิ่งปวดร้าวเมื่อต้องจากลา
รักที่ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า ต้องเหงามากมายเพียงใด เมื่อสูญเสียไป

แต่ไม่ว่าอย่างไร...การสูญเสีย
ก็ เป็นสิ่งที่เราไม่อาจหลีกเลี่ยงได้...

เมื่อเริ่มมี ความรัก ผมพยายามเตือนตัวเองเสมอ ว่า
ช่วงเวลาเช่นนี้คงอยู่กับเราไม่นาน...
ผมจึงควรจะ"รัก"ให้ดีที่สุด และ ทำหน้าที่ของคนรักให้ดีที่สุด
ไม่ทำลายความรัก และศรัทธาในความรักของคนอื่น ด้วยความรู้สึกที่ฉาบฉวย
หรือความต้องการอื่นใด นอกจากการทำให้คนที่เรารักมีความสุข
จึงอาจจะเนิ่นนาน กว่าที่จะบอกรักใครได้สักคน
แต่ผมว่ามันก็คุ้มค่ากับการที่เราได้สัมผัสความรักดีๆ
บนโลกที่ทุกๆสิ่ง ดูฉาบฉวย เฉกเช่นนี้...

มันเป็นนิยามของ ความรักในอุดมคติ
ที่ผมพยายามรักษามันไว้ให้ใกล้เคียงที่สุด...
แม้ผมเองจะเป็นเพียงปุถุชนธรรมดาที่อาจทำได้บ้างไม่ได้บ้าง
แต่สิ่งนี้ก็ทำให้ผมเห็นคุณค่าและศรัทธาในความรักได้อย่างมหาศาล

สุดท้ายในวันนึงที่ผมต้องสูญเสียคนรักไป
หรืออาจจะต้องเป็นคนโง่ในสายตาใครๆ
แต่ผมก็คงไม่เสียใจและไม่มีสิ่งใดเหลือติดค้างในใจอีก...
เพราะผมเชื่อว่าผมได้ทำหน้าที่ของผมอย่างดีที่สุดแล้ว
และผมก็ได้พบกับความรักที่ดีๆ แล้ว...

การอยู่ร่วมกันตราบชั่วนิรันดร์ เป็นจริงได้เพียงในจินตนาการเท่านั้น
แม้จะอยู่ร่วมกันได้ยาวนานสักแค่ไหน
สุดท้ายวันหนึ่งคนสองคนก็ต้องตายจากกันไปอยู่ดี...

นั่นจึงอยู่ที่ว่าเราจะเตรียมใจ ยอมรับการจากลาที่จะเกิดขึ้นได้ดีขนาดไหน
เมื่อต้องสูญเสียสิ่งที่เคยยึดเหนี่ยวไป...
สูญเสียสิ่งที่เคยเป็นทุกๆอย่างไป...

เมื่อคนที่เรา "รัก" ต้องจากไป ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
เราอาจจะต้องเสียใจจนแทบตาย
หรือร่ำไห้จนน้ำตาแทบจะกลายเป็นสายเลือด
ทั้งหมดนั้นจะเกิดขึ้น เมื่อสิ่งที่เราสูญเสียไปคือ"ความรัก"

แต่เรายังสามารถมีความสุขได้เฉกเช่นเดิม
เมื่อเราเรียนรู้ว่า แท้ที่จริงแล้วสิ่งที่เราได้สูญเสียไป
มันเป็นเพียงแค่"การครอบครอง"เท่านั้นเอง

"ความรัก"ที่เคยมี  จะไม่จากเราไปไหน
และยังคงอยู่ในใจของเราเสมอ

เพราะในโลกนี้ คนๆเดียวที่ทำให้เราสูญเสียความรักที่เรามีไปได้
ก็คือ...ตัวเราเอง เพียงเท่านั้น

-------------------------------
ขอให้ทุกคนได้พบกับรักดีๆ บนโลกที่ฉาบฉวยเฉกเช่นนี้
ได้มีความสุขมากมายเมื่อพบมัน และเข้มแข็งพอเมื่อสูญเสียไป...

TakeCare*
All ma Friends

ปล.ภาพประกอบจากงานอนิเมชั่นชิ้นใหม่ของผมเองคับ
ชื่อเรื่อง "เพลงพระอาทิตย์"น่าจะเสร็จสมบูรณ์ประมาณ
เดือน มิถุนายน ปีหน้าคับผม