rutt 的个人资料a Love Song on the Littl...照片日志列表更多 工具 帮助
12月29日

แด่ห้วงเวลาสมมุติที่พ้นผ่าน

"1 วินาที ยาวนานเท่ากับการเปลี่ยนสถานะของอะตอมธาตุซีเซียม-133
เป็นจำนวน 9,192,631,770 คาบ
โดยที่อะตอมของธาตุซีเซียมนั้นมีอุณหภูมิที่ศูนย์สัมบูรณ์ 0 K"
 
จากนั้นความยาวนาน 60 วินาทีเทียบเท่ากับเวลา 1 นาที
ความยาวนาน 60 นาที เทียบเท่ากับเวลา 1 ชั่วโมง
ความยาวนาน 24 ชั่วโมง เทียบเท่ากับเวลา 1 วัน
และความยาวนาน 365วัน 5ชั่วโมง 48นาที 45.68วินาที 
คือเวลา 1 ปีที่กำลังจะผ่านพ้นไปอีกครั้ง

นี่คือระบบเวลาเชิงตัวเลขที่มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่บัญญัติขึ้น
ระบบเวลาสมมุติ ที่เราตกลงร่วมกันเพื่อผูกมัดการใช้ชีวิตของเราไว้

ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีระบบเงินตรา ศักดินา
ที่แทบจะทำให้มนุษย์ตกเป็นทาสของมัน

หรือความเชื่อของระบบวิทยาศาสตร์ และระบบการคิดแบบเดคาคต์
ที่คอยปิดตาของเราไว้จากความเป็นไปได้อีกนับล้าน
ที่อยู่นอกเหนือจากการพิสูจน์บนโลกที่แสนมหัศจรรย์ใบนี้

ทั้งหมดนี้ คงเปรียบประดุจโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ที่คอยล่ามเราๆเอาไว้

หรือบางที เราอาจจะมองเห็นโซ่นั้นได้บ้าง
แต่ก็เคยชินจนเห็นเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตไปแล้ว...

แม้จะไม่ชอบระบบเหล่านี้มากมายนัก แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธมันได้
และการเปลี่ยนผ่านของห้วงเวลาสมมุติเหล่านี้ อย่างน้อย
ก็ทำให้ได้ระลึกถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น
ตลอดห้วงความเวลาสมมุติ  31,556,925.68 วินาทีนี้

เรื่องราวมากมายที่ได้ผ่านพ้น
ก่อตัวเป็นความทรงจำมากมายในชีวิต
ความทรงจำที่ทำให้ตัวตนเราเติบโตขึ้นทุกๆวินาที
ทั้งเรื่องราวดีๆที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
และเรื่องราวร้ายๆที่แทบจะทำให้เราหมดแรงที่จะทำสิ่งใด
แต่เพราะมีทุกข์และสุข มันจึงเป็นชีวิตที่สมบูรณ์

ขอบคุณ ความสัมพันธ์มากมายที่เกิดขึ้นตลอด 1 ปี
ไม่ว่าอย่างไร การได้รู้จักกับใครสักคนก็เป็นเรื่องที่น่าทึ่งเสมอ

คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม...

จากคนนับพันล้าน ไม่อาจรู้ว่าสิ่งใดที่คัดเลือกให้เราได้รู้จักกัน
ไม่น่าเชื่อว่าคนที่อยู่ห้องตรงข้ามกับเราบางครั้งเรายังไม่รู้จักเค้าด้วยซ้ำ
แต่กับบางคนที่อาจจะอยู่ไกลกันคนละซีกโลกหรืออาจจะไม่เคยได้เห็นหน้ากัน
กลับรู้จักกันได้มากมายอย่างไม่น่าเชื่อ...สิ่งนี้อาจจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
แต่ ผม ก็อยากขอบคุณความบังเอิญนี้ ที่เลือกให้ผมกับคุณได้รู้จักกัน
ขอบคุณ ด้วยใจจริง ...

ขอบคุณ กัลยาณมิตรมากมายที่ได้พบเจอกัน
แม้ว่าพวกคุณอาจจะไม่เข้าใจผมเลย (ว่ามันเป็น เ-อี้ย อะไรของมัน)
แต่เพียงแค่ ความห่วงใย ก็เพียงพอแร้วล่ะคับ

เพื่อนกันไม่ต้องเข้าใจ ก็ ห่วงใยได้จริงไหม
ผมก็ ห่วงใย พวกคุณเช่นกัน...

อย่างน้อยการได้รู้จักกัน ก็ เป็นเครื่องยืนยัน
ว่าเราไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
บนโลกเหงาๆใบนี้นี่นา...

ขอให้มีความสุขคับผม

Merry X Mas
and Happy New Year


Alway Care ma Friends ^^

12月14日

ความคาดหวัง

14ธันวา เวลา 5:29 AM ยังไม่อาจข่มตาให้หลับได้
สมองไม่อาจละวางความคิดมากมายที่วิ่งวนเวียนอยู่ในหัว
 
นี่ผมเป็นอะไร...ทำไมรู้สึกเหนื่อยล้าเช่นนี้
ความโดดเดี่ยวที่แสนจะเจ็บปวด กรีดแทงลึกลงไปถึงหัวใจ
นี่คงเป็นความอ้างว้างเดียวดายขั้นสมบูรณ์ ที่เกิดขึ้นกับตัวผม
 
"ไม่อาจห้ามน้ำตาที่ซึมออกมาได้..."
 
เคยเชื่อว่าการดำเนินชีวิต โดยพยายามที่จะไม่คาดหวังในสิ่งรอบกาย
จะทำให้เราดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องเจ็บปวดกับความผิดหวังมากนัก
แต่ผมกลับคิดผิด...
 
เพราะถึงผมจะไม่คาดหวังต่อผู้คนรอบกายได้จริง...
ก็ ไม่ได้แปลว่าผู้คนรอบกายจะไม่คาดหวังอะไรในตัวผม
 
ทั้งๆที่เราเองต้องรู้จักชีวิตเราดีที่สุด และเลือกทางเดินที่เราเชื่อมั่นว่าดีที่สุดแล้ว...
แต่ก็ มีคนอีกหลายคนที่อยากตัดสินใจแทนเรา
อีกหลายคนที่เชื่อว่าเค้ารู้จักชีวิตของเรามากกว่าตัวเราเอง
น่าลำบากใจ ที่ไม่อาจหาคำพูดใดๆ มาลดทอนความคาดหวังของผู้คนเหล่านั้นลงไปได้
 
ขอบคุณที่หวังดีคับ ผมน้อมรับด้วยความจริงใจ
แต่บางสิ่งที่ พวกคุณคาดหวังนั้น ผมมิอาจปฏิบัติได้
เพราะถ้าผมทำเช่นนั้น ผมจะไม่หลงเหลือตัวตนของผมบนโลกใบนี้อีกแล้ว
จะเหลือก็แค่เพียง..."เครื่องจักร"ที่วิ่งวนอยู่ในโลกทุนนิยมเท่านั้น
ไร้ความฝัน และจบชีวิตลงโดย มิได้ฝากสิ่งใดไว้ให้ผู้คนระลึกถึง
 
เมื่อเราไม่อาจเปลี่ยนแปลงผู้อื่นได้
สิ่งเดียวที่พอทำได้คงเป็นการเรียนรู้และทำความเข้าใจในเหตุผลของสิ่งต่างๆ
เข้าใจเพื่อปล่อยวางและเจ็บปวดให้น้อยที่สุดจากความคาดหวังของผู้อื่น
 
หรือบางที ความเจ็บปวดเหล่านี้จะเกิดจากความคาดหวังของตัวผมเอง
ที่คาดหวังว่าสังคมจะไม่คาดหวังในตัวผม คาดหวังว่าสังคมจะไม่ซ้ำเติมผู้ที่แตกต่าง...
 
ถ้าเป็นจริงเช่นนั้น
ผมยิ่งควร "ศรัทธาในตัวเอง"ให้มากยิ่งขึ้น
และพยายาม "ปล่อยวาง" ความคิดเรื่องรอบกายที่มิอาจควบคุมได้ให้สิ้นไป

ให้ความเชื่อมั่นในสิ่งที่เราทำ สิ่งที่เราเลือกเดินนั้น
ผลักดันเราให้ข้ามผ่านราตรีกาลอันยาวนานนี้
ข้ามผ่านห้วงเวลาแห่งความมืดมนอนธกาลไปสู่อรุโณทัยของวันใหม่ที่สดใสให้ได้
 
ตราบที่ยังมีลมหายใจ
ผมจะใช้ทั้งชีวิตนี้เพื่อพิสูจน์ความเชื่อของผมให้ได้ใน"สักวัน"
 
 
---------------------------------------------
 
การเขียนบางครั้งก็ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่่อ่อนล้าได้ดีกว่าที่คิด...
 
ผมเพิ่งตระหนักได้ ว่าแม้จะไม่มีใครเข้าใจ
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีใครห่วงใยเรา...
 
ขอบคุณกัลยาณมิตรที่ได้พบกันบนโลกใบนี้
ขอบคุณการพบเจอและโชคชะตาที่ทำให้เราได้สนทนา
และเปลี่ยนแปลงจากเพื่อนร่วมโลกเป็นคนรู้จัก
 
ขอบคุณคนหนึ่งคนที่ยินดีรับฟังเมื่อมีปัญหา
ถึงดูเหมือนผมจะไม่ได้บ่นอะไรไปทั้งหมด
หรือบางครั้งอาจไม่ได้คุยกันด้วยซ้ำ...
 
แต่เพียงแค่นี้ก็มีคุณค่ามากมายแล้วคับ
เพราะอย่างน้อย มัน ก็ทำให้รู้ว่า
เราไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ในห้วงจักรวาลนี้
ขอให้"คุณ"มีความสุข...
 
---------------------------------------------
ขออนุญาต Shut Down ตัวเองซัก ครึ่งเดือน! นะคับ
ไปล่ะ TC*