บนโลก ที่ไม่ได้รู้สึกถึงใคร...มานานแสนนาน

ห้วงเวลาที่ล่องลอยเดียวดายในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล

เพียงเสี้ยววินาที ที่การโคจรได้มาพบกับบางสิ่งที่คล้ายคลึงกันนั้น...

สร้างความรู้สึกอบอุ่นให้เกิดขึ้นได้มากมายอย่างน่าประหลาด

ภาวนาให้การพบเจอในครั้งนี้ เกิดขึ้นอย่างยาวนานที่สุด

เท่าที่มันจะเป็นไปได้...

อยากเอื้อมมือไปไขว่คว้า ดาวดวงนั้น ให้มาโคจรไปด้วยกัน

แต่ก็ ไม่อาจกระทำได้ เพราะเชื่อว่า...แต่ล่ะชีวิตย่อมมี วงโคจร เป็นของตนเอง

เหตุผลเดียวที่เราจะโคจรร่วมกันได้ มิใช่เพราะจำเป็นต้องพบกันด้วยหน้าที่

สถานะภาพหรือการผูกมัดใดๆ แต่ควรเป็นเพราะมีเป้าหมายเดียวกัน

มีความฝัน ร่วมกันมากกว่า

แล้วเราจะรู้ได้อย่างไร ว่าเรามีจุดหมายที่เดินไปด้วยกันได้

ถ้าเราไม่เรียนรู้ "กันและกัน"ผ่านวันเวลาและการพบเจอ

ผมไม่ได้อาจเอื้อมจะขอให้ เค้า เป็นคนๆนั้นหรอกคับ

แค่ในปัจจุบันนี้ ก็ นับเป็นโชคดี มากมายแล้ว ที่เรายังได้พบเจอกันอยู่...

ได้เรียนรู้กัน มากขึ้นๆ เชื่อว่า เมื่อเรารู้จักกันมากพอ สิ่งนั้นจะบอกกับเราเอง

ว่าควรวางตัวอยู่ในสถานะใด

ว่าเราจะเป็น คนที่เดินไปพร้อมกับเค้าได้หรือไม่

ว่าจุดหมายของเค้า จะเป็นความฝันของเราได้หรือไม่

แค่หวังเล็กๆ ว่าเค้าจะเปิดใจเรียนรู้กันบ้าง

มิเช่นนั้น ดาวเทียม ดวงเล็กๆ เช่นเรา

ก็คงได้แต่รู้จักเค้ามากขึ้นอยู่ข้างเดียวเท่านั้นเอง...

 ---------------------------
//สิ้นสุดข้อความ//
---------------------------